กลับมาปัดกวาดเช็ดถูบล๊อกสักหน่อยค่ะ หลังจากทิ้งร้างไปนานทั้งบล๊อกทั้งทวิต ใช่ว่าไม่อยากกลับมานะ แต่รู้สึกเหมือนว่าชีวิตช่วงนี้จะทำให้เราไม่สะดวกในหลายๆ อย่าง เรื่องนั้นปล่อยไปก่อน แต่เพราะอย่างที่รู็ๆ กันว่าตอนนี้อาจารย์อามาโนะ อากิระได้ปิดฉากการ์ตูนที่สครีมมากว่า 95% ของบล๊อกแห่งนี้ เอ... หรือ 99.99% กันแน่หว่า   เพราะงั้นเลยอยากจะเขียนอะไรสักหน่อย อาจจะไม่ได้โฮกฮากอะไรดังๆ แต่ก็ถือซะว่าความในใจของเราแล้วกัน XD อยากจะเขียนว่ารู้สึกปลื้มกับอะไรในสปอยล์ตอนสุดท้ายนี้บ้าง อาจจะพาดพิงถึงเรื่องเก่าสักหน่อย แต่จะพยายามไม่เวิ่น เพื่อผู้เขียนและเพื่อผู้ผ่านมาอ่านค่ะ =v=;;
 
 
 

warning : เอนทรี่นี้มีเนื้อหาสปอยล์ reborn 409... เอ่อ คงได้อ่านกันหมดแล้วมั้ง ฮาาาา งั้นเอาเป็นว่า... เอนทรี่นี้โหลดโหดนะจ๊ะ 

 

เครดิต : mangareader เจ้าเก่าจ้า

 
 
 
 
เพื่อป้องกันการลากสปอยล์มาทั้งตอน งั้นขอตัดมาเป็นรายบุคคลที่ปลื้มจากการส่องสปอยล์ตัวล่านี้ก็แล้วกัน เริ่มจากหน้าแรก...
 
 
 
  
 
สะดุดตากับภาพเด็กคนนี้ก่อนเลย XD คิดถึงจังเลยนะ ระเบิดแต้มดอกของอี้ผิง เป็นคาแรคเตอร์หนึ่งที่ชอบมากๆ แทบจะเรียกเสียงฮาจากเราได้ตลอดในภาคแรก แถมโตขึ้นมายังสวยน่ารักและซื่อในแบบแปลกๆ ได้อีก ที่ติดใจอีกอย่างคือ อี้ผิงผู้ใหญ่ที่นอกจากจะน่ารักและฮาได้แล้วยังเก่งโดยสัญชาตญาณ ถึงจะไม่ได้เป็นนักฆ่าแถมหันไปส่งราเมงหาเงินเรียนหนังสือ แต่ก็ยังฝีมือไม่เบา ><
 
 
  
 
ตัดมาอีกภาพคือกลุ่มพรีโม่ แต่ว่านะ... นอกจากภาพจะเล็กแล้วยังมีการยืนลดหลั่นกันไป ทัศนาความหล่อเข้มแบบต้นตำรับได้ไม่ถึงใจเลย ที่สำคัญคือปู่นกกระจาบท่านนั้น(?) ข้าพเจ้าเห็นแต่หัวทองๆ ที่แทบจะไม่ติดสี //ทรุด แต่ปู่อุเก็ตสึสวมหมวกจนเป็นเอกลักษณ์ที่ตัดไม่ขาดไปเสียแล้ว :D 
 
 
อีกคนที่ยืนโดดเด่นนั่นทีแรกคิดว่าเป็นหลานกระจาบ แต่ดูไปดูมา เพ่งหลายๆ ทีบวกกับไฟวิญญาณรอบๆ แล้ว สงสัยจะเป็นผีโรมิโอ ฮาาาา คิดถึงเหมือนกันนะ ไม่เห็นนาน(มากๆ) เดี๋ยวสิ!... มาเหมือนกันได้ยังไง? แล้วก็นะ วางตำแหน่งได้ใกล้ปู่ๆ ที่ไม่รู้จะเรียกว่าวิญญาณหรือพลังงานบางอย่างดี ช่างเหมาะเจาะเนอะ //โดนปู่ๆ ตบ
 
 
 
นี่สิหลานกระจาบตัวจริง ฮาาา มาพร้อมธงและสมุนเป็นแบ๊กกราวด์ แล้วที่ขาดไม่ได้ก็คือนกคู่ใจ คนนี้คงไม่ต้องบรรยายความประทับใจหรือความรู้สึกตอนเห็นภาพมาก เอาเป็นว่าปลื้มสุดๆ  เป็นตาฮักน่าลักกลับบ้าน 55555555 แก้มระเรื่อกับตาคมๆ ทั้งหล่อทั้งสวยในคราเดียว 2Dอะไรน่ารักน่าฟัดสุดๆ #พอเถอะเดี๋ยวจะเพ้อยาว กร๊าซซซซซซซ จขบ. ปลื้มมมมมมม
 
 
 
 
ปลื้มยิ่งกว่าคือ ทั้งคู่มาอยู่ใกล้กัน และที่สำคัญ ภาพนี้พี่โน่หล่อโฮก รอยยิ้มนั่นมันดู... ยังไงดีล่ะ พิมพ์เอนทรี่ตอนดึกแล้วมันหัวตื้อง่วงนอนคิดคำบรรยายไม่ออก แต่ก็เต็มตื้น(?) มาเฟีย หล่อ โฉด(?) ใช่ไหมนะ อาาา ยังไงก็เถอะ ถึงไม่ได้รักเท่าน้องคนข้างบน(?) (หมายเหตุ: ไม่ได้ตั้งใจให้กำกวมนะ) แต่เค้าก็รักตัวนะ 
 
 
 
 
ทีมโจร ทีมวาเรีย ฝ่ายนี้ขอสารภาพว่าไม่ได้กรี๊ดอะไรมากนัก แต่เอาใจไปเต็มๆ ไอ้เรื่องรั่วเรียกเสียงฮาเนี่ย ผิดกับตอนศึกชิงแหวนลิบลับ ตอนนั้นนะแต่ละคนนี่ชั่วร้ายมาก ร้ายจนไม่เคยนึกฝันว่าหลังเสร็จศึกจะรั่วเกินบรรยาย รั่วจนกระทั่งสับปะรั่วบางหัวยังต้องชิดซ้าย แต่กลุ่มนี้ชอบภาพแต่ละคนมาก ยิ่งบอสใหญ่กับรองบอสยิ่งเท่ห์ XD เจ้าชายก็แต่งซะเต็มยศ มาพร้อมออฟชั่นเสริมด้วย >< ส่วนสองคนข้างหลังไม่ขอบรรยาย เอาเป็นว่าฮาแบบเสมอต้นเสมอปลาย :D
 
 
 
 
ที่จริงตั้งใจจะเก็บภาพยูนิ แต่พอเหลือบไปเห็นคนข้างๆ แล้วเปลี่ยนใจเก็บมาให้หมดเลย ภาพนี้แกมม่าหล่อมาก ชุดลำลองนิดๆ สมแล้วที่จะมาต้อยเด็ก 555555 ยูนิน่ารักสดใสมากเลย เป็นปลื้มกับความน่ารักเลยเก็บภาพมาด้วย
 
 
 
 
ภาพนี้เปิดมาทีแรกสะดุดตามาก ตรงไหนน่ะเหรอ คิดว่าคงคิดเหมือนหลายๆ คน ก็ผิวและทรวดทรงยังไงล่ะ โห ซ่อนรูปสุดๆ ถึงจะเห็นแว้บๆ จากตอนที่เจอสึนะในโลกอนาคตครั้งแรกแล้วก็เถอะ โอ้ยยย เห็นแล้วมันลบภาพห้าวๆ แข็งๆ ของเจ้ไปสิ้นเลยทีเดียว กลายเป็นสาวน้อยทันตาเห็น ><
 
  
 
 
รู้สึกจะชอบสาวๆ หลายคนนะเรา สองคนนี้ก็น่ารักมาก เราชอบบลูเบลตรงสีประจำตัวเธอ ทั้งสีผมสีตาแล้วก็ยังอิมเมจเด็กสาวขี้อ้อนที่คอยเกาะแขนคุณป๋า(?) ดูไปดูมาแล้วเหมือนอีหนู(?)ตัวน้อยๆ ที่ไม่มีพิษภัย ฮาาาา ขัดกับฝั่งอเดลไฮด์ เจ้ใหญ่ชื่อหวานซะ แต่มาดที่ออกมาช่างตรงข้าม เราชอบตรงความเป็นพี่ใหญ่และความเป็นผู้นำของแฟมิลี่ หา? อะไรนะ? ไม่ใช่บอสเหรอ? ก็นะ... =v= นึกถึงตอนดุเอนมะกับสมาชิกคนอื่นๆ แล้วมันน่ารักออก แถมทุกคนยังเกรงอกเกรงใจเสียอีก แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะ 
 
 
ภาพนี้ก็น่ารัก คุณลุงออกมาพร้อมชามราเมงตามเคย :D ชุดลำลองไปรเวทมาอีกแล้วววว #บุคคลผู้พ่ายแพ้แก่ลุคสบายๆ สไตส์ลำลอง ถึงจะออกทีไรก็มีแต่บทเด่นๆ สำคัญๆ แต่ว่านะ... ก็ยังรู้สึกน้อยเกินไปอยู่ดี แถมตัวจริงยัง... //กริบ
 
 
อัลโกบาเลโน่ตัวน้อยในชุดสูท ทีแรกสะดุดความน่ารักของอาจารย์ฟง (ด้วยความไม่ค่อยลำเอียงส่วนตัว) แต่ว่าก็ไม่ใช่ว่าคนอื่นจะไม่น่ารัก เลยตัดสินใจเอามาหมดทั้งเซ็ตตรงนั้นเลย #รักพี่เสียดายน้องว่างั้น อาา ติดปู่มาด้วย ว่าไปแล้วเรื่องนี้ปู่เป็นตัวคลี่คลายเรื่องหรือเปล่านะ ตกลงกันด้วยดีแบบนิ่มๆ :D
 
 
 
 
 
ภาพนี้ตัดมาเพราะประทับใจรอยยิ้มที่หาได้ยากจากหนูโคลม แล้วก็ไม่ได้อยู่ในชุดโกคุโยแล้วด้วย น่ารักทีเดียว แต่อยากรู้จังนะว่าชีวิตหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป ถึงหนูโคลมจะไม่ใช่ตัวละครที่เราวี๊ดว้ายอะไรนัก แต่ก็เป็นตัวละครที่น่าสงสารและเราก็คอยลุ้นอยากให้เธอมีความสุขและยิ้มกับคนอื่นได้บ้าง ตอนนี้ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ แต่ก็ยังคาใจเรื่องมุคุโร่อยู่ดี บางทีระหว่างที่เราไม่ค่อยได้ตามเนื้อเรื่องและอ่านข้ามๆ ไปมากกว่าครึ่งเรื่อง มันอาจจะมีบทสรุปของสองคนนี้อยู่... หรือเปล่านะ? ที่ห่วงสองคนนี้ไม่ใช่เรื่องรักๆ เลิฟๆ อะไร ก็แค่อยากรู้ว่ายังรู้สึกดีๆ ต่อกันอยู่หรือเปล่าเท่านั้น สงสารโคลมออกนะที่ต้องจากจากคนที่เธอเทิดทูน แล้วครั้งหนึ่งโกคุโยก็เคยเป็นบ้านแห่งเดียวที่เธอมี คงไม่ถึงกับตัดขาดกันไปเลยหรอกนะ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่เธอจะได้มีชีวิตของตัวเองจริงๆ สักที
 
 
 
ขอคืนคำตรงที่บอกว่าสับปะรั่วชิดซ้ายก็ตรงนี้นี่แหละ พี่ท่านเต๊ะท่าซะดิบดี แต่ยังมีสัปป้า สับปะรดมาวางเคียง เอาเข้าไป = = แต่เพราะสับปะรดหัวนี้ ถึงทำให้เรานึกถึงครั้งที่เรียกสัปป้าบ้างล่ะ สับปะรั่วบ้างล่ะ คิดถึงสมัยที่ติดรีบอร์นแรกๆ ตอนนั้นฮาจริงๆ ตอนเห็นแฟนอาร์ตกับแฟนฟิครั่วๆ ของนายคนนี้ >w< มีฮาได้อยู่เรื่อยเลยสิ เรียกว่าตามแพริ่งที่มี 69 อยู่ เราจะฮาไปกว่าครึ่ง ยิ่ง 6918 กับ 1869 จะเป็นอะไรที่ฮาได้ตลอด ไม่สิ! หลายครั้งเป็น SM และถ้าเป็น 6918 ของเคทจัง หลายเรื่องจะเป็นดราม่า เอาเป็นว่ามีครบว่างั้นเถอะ 
 
 
 
เผลอนอกใจหน่อยเดียว เลื่อนลงมาเจอะคู่นี้อีก ฮาาาา กลับมาสองคนนี้อีกครั้ง กร๊าซซซซซซซซซซซซ คนหนึ่งบึ้งสนิทยิ่งกว่าทุกที พอๆ กับที่อีกคนหนึ่งยิ้มกว้างเต็มที่ซะน่าหมั่นไส้ ดูๆ ไปแล้วให้ชวนจิ้นว่าที่หนูเคียวหน้าบึ้งนั่นเป็นเพราะมีสาวๆ มาวี๊ดว้ายรอยยิ้มเจิดจ้านั้นหน้าโรงเรียนหรือไงหนอ #อยู่ดีๆ ก็หลุดเข้าโหมดสาววาย ฮาาาา สองคนนี้ จขบ. ขอการันตีอีกครั้งว่าเหมาะสมกันสุดๆ จะเป็นศิษย์อาจารย์กันก็เชิญ หรือจะเผอิญเป็นคู่ต่อสู้คนสำคัญก็ไม่ว่า เป็นสามีภรรยากันก็ไม่ขัด แต่ขอแชะรูปเอาไว้สักหน่อยคงไม่ว่ากันหนอ... :P คู่ D18 นี่มีพลังงานลึกลับบางอย่างแอบแฝง ทำให้เราเกิดแรงบันดาลใจหลายอย่างจนเกิดเป็นฟิคหลายเรื่อง และก็ส่งผลให้เราลองเขียนจนกระทั่งมีคนเข้ามาอ่าน //ปลาบปลื้มมาก ขอบคุณท่านผู้อุปการะคุณทุกท่านที่เสียสละเวลามานั่งคอมเม้นท์ให้เรายิ้มได้นะคะ XD
 
 
โอ้ พระเอก (ใช่ไหม?) ของเรื่อง ชอบมุมมองนี้จัง มันบอกไม่ถูกล่ะ เก็บรูปนี้มาด้วยเพราะชอบมุมกล้องล้วนๆ ให้อารมณ์ที่ตอนนี้ยังนึกไม่ออก แต่ชอบจริงๆ แล้วก็ตาดวงนี้...
 
 
 
 
ตาดวงนี้ล่ะที่ทำให้เราติดตามการ์ตูนเรื่องนี้มาตั้งแต่แรก ดูจนหลงรัก ติดเด็กน้อยนักฆ่าเข้าเต็มเปา (ก่อนจะนอกใจไปชอบคนที่คุณก็รู้ว่าใคร //โดนทอนฟาตบ) คิดถึงจังเลยนะ แอบฟินไม่เบาที่เอาภาพนี้มาปิดเรื่อง ตอนสุดท้ายเป็นตอนที่แฝงมุขแบบภาคแรก การประทุษร้ายลูกศิษย์ตามแบบฉบับของรีบอร์น พูดถึงมิตรภาพและพัฒนาการของลูกศิษย์ สำหรับเราถือเป็นการปิดเรื่องที่ดีและน่าจดจำนะ เป็นการกลับเข้าฝั่งอย่างงดงามหลังจากท่องทะเลมาแสนไกล (แน่นอนว่าไม่รวมถึงเรื่องระหว่างออกทะเล) 
 
 
ลืมอะไรไปหรือเปล่านะ ฮาาา ใส่รูปมาตั้งเยอะ แต่ยังมีคนยังไม่ได้ออกทั้งๆ ที่เป็นตัวเด่นซะขนาดนั้น
 
 
 
 
รอยยิ้มภาพนี้กินใจมาก ช่างสดใสพร้อมก้าวไปข้างหน้าด้วยกันจริงๆ 
 
ว่าแต่อนาคตข้างหน้าที่จะก้าวไปด้วยกันนี้ จะมีโอกาสเป็นภาคต่อไปไหมนะ แบบว่าเป็นภาคอีกสิบปีไรงี้ =v= #ฝันลมๆ แล้งๆ มาก
 
 
 
 
ชอบสึนะลุคนี้ไม่รู้ตัวเลย ทั้งที่ถ้าเป็นตอนภาคแรกๆ เราจะรู้สึกรำคาญเอามากๆ ที่เหมือนจะไม่เด็ดขาดและแหยตลอด แต่ว่านะ... พอมาถึงตอนสุดท้ายนี้ ทำให้รู้สึกเลยว่า ถึงจะยิ้มและทำหน้าคิ้วขมวดเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่แค่กังวลเรื่องตัวเองจะทำไม่ได้ แต่กลับกังวลเรื่องคนอื่นจะเดือดร้อนแทน โตขึ้นเยอะเลยนะ XD
 
 
 
ภาพนี้แอบเผลอคิดไปว่าเป็นพัฒนาการความเสะ จากเคะน้อยๆ ที่ถูกกดดัน ถูกจับแพริ่งตามใจชอบจนเกิดเป็นความโมโหที่ระเบิดขึ้นมา กลายเป็นเสะที่พร้อมจะประกาศศักดาในที่สุด ฮาาาา
 
 
 
==== ไม่ไหวแล้ว ดึกมาก ไปนอนก่อนเดี๋ยวกลับมาพิมพ์ต่อค่ะ ฝันดีนะคะ ====
 
 
==== กลับมาต่อช่วงเช้า ===
 
 
อาาา แอบใจหายจริงๆ เลยนะที่หลังจากนี้จะไม่ได้เห็นการ์ตูนเรืองนี้อีกแล้ว อนิเมะก็ไม่รู้จะมีโอกาสได้ออกฉายหรือเปล่า ที่ผ่านมาใช้เวลาในการอ่านฟิคและเสพแฟนอาร์ตรวมถึงเซอร์วิสเยอะเลยทีเดียว ถ้าต่อไปจะไม่มีนี่คงแปลกๆ ไปเหมือนกัน Tongue out 
 
 
เพราะการ์ตูนเรื่องนี้ทำให้เราได้พบเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ ได้เจออะไรที่ไม่เคยได้เจอเยอะมาก ได้ลองใช้ชีวิตเด็กบอร์ดจนบอร์ดล่ม ได้เขียนแฟนฟิค ได้รู้จักคนในสมาคมที่ถึงจะไม่ได้เจอหน้ากันจริงๆ แต่ก็แผ่ออร่าแปลกๆ ใส่เราได้ไม่หยุดยั้ง ฮาาาา ถึงสมาคมในเฟซจะยังจับออร่าเหล่านั้นได้บ้าง แต่นั่นมันยังไม่ได้ครึ่งของที่สิงเดิมเลยนะ แล้วก็เพราะบอร์ดล่มจึงทำให้เราได้ย้ายบ้านมาเป็นเด็กบล๊อก(?) ได้มีโอกาสขยับขยายไปสิงทวิตเตอร์ ได้ลองไปรู็จักรีบอท มีอะไรที่ได้ทำในช่วงที่ตามรีบอร์นเยอะมาก ทุกครั้งที่เปิดที่สิงใหม่ เราก็จะได้กลุ่มเพื่อนใหม่ๆ ในทวิตได้เพื่อนมาเยอะเลย บางคนรู้จักอยู่แล้ว บางคนเรารู้จักเขาแต่ไม่เคยคุยกัน บางคนก็เพิ่งเคยรู้จักจริงๆ ยังไงก็อยากจะบอกว่ายินดีที่ได้รู้จักนะคะ รวมทั้งเหล่าบอททั้งหลายด้วย
 
 
เข้าไปเล่นกับบอททีแรกก็กล้าๆ กลัวๆ ไม่รู้จะเล่นอะไรดี แต่บอท D18 ในทวิตน่ะขยันจีบกันซะจริง โดยเฉพาะรุ่นพรีโม่ ฮาาาา รุ่นเล็กรุ่นกลางรุ่นใหญ่ก็ไม่น้อยหน้า ถึงจะเทียบความหวานไม่ได้ แต่ก็ให้อารมณ์ที่แตกต่างในแต่ละคู่จริงๆ ตอนนั้นเราแอบส่องไปเรื่อยไม่กล้าทักใคร บอกไม่ถูกเลยทีเดียวว่าคู่ไหนเสื่อมที่สุด หรือเพื่อนๆ คิดว่ายังไง พูดระลึกมาแล้วก็นึกได้ เห็นว่ารีบอทจะมีกิจกรรมส่งท้าย KHR ด้วยการรวมพลชาวทวิตภพ เลยไปลากประกาศมาแปะท้ายด้วย ตามลิ้งค์เอนทรี่นี้ค่ะ >> [Rebot!] Rebot Weekend - กิจกรรมอำลา KHR ใครสนใจก็ไปร่วมแจมกันได้ ไม่รู้ว่ารีบอทนี้มีอายุเท่าไร แต่เราก็แอบซุ่มแอบส่องมาได้สองปีกว่าจนจะสามปีอยู่รอมร่อ งั้นคงต้องขอเคลียร์คิวเลยแล้วกัน XD บอทอื่นที่ไม่ใช่ D18 ถึงเราจะไม่ได้พีคจัด แต่ก็ไม่ใช่ไม่ผูกพันนะ อยากเจอจังเลย TLจะเป็นยังไงเนี่ย เรายังไม่ได้รู้จักบอทตั้งหลายตัวแน่ะ แล้วเพื่อนที่หายหน้าไปจะกลับมาได้ไหมนะ //แอบตื่นเต้น
 
 
เหมือนมีอะไรอยากจะพูดอีกเยอะมาก แต่เช้านี้ยังวันศุกร์ต้องรีบไปข้างนอกอีกแล้ว คิดถึงทุกคนนะคะ แล้วเจอกันใหม่เอนทรี่หน้าค่ะ  
 
 
 
ปล. รีบอร์นจบ แต่ฟิคเรายังไม่จบ //นอนตาย #หนีความจริง

Comment

Comment:

Tweet

;[]; ตอนนี้ยังไม่เลิกจิตตกเลยค่ะพี่...*กอดขาอาจารย์#โดนเตะกลับไทย*
เขียนต่อได้ไหมคะอาจารย์....

#11 By @I_ on 2012-11-21 21:23

@papyrustree คงอีกนานกว่าจะตัดใจได้ อาจารย์ต้องวางยาแน่ๆ ทำไมติดได้งอมแงมแบบนี้นะ
@freyaminnie ดีใจที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ
@chaste-child ยังไม่อำลาค่ะ แต่คงซุกซ่อนตัวไปอีกสักพัก :P แล้วก็ยังไม่อยากทิ้งฟิคด้วยค่ะ อุตส่าห์มาตั้งไกลแล้ว XD ขอบคุณที่ตามนะคะ
@leoonsama คิดเหมือนกันเลยค่ะ เพราะมันออกทะเลไปไกลมาก
@karnalone ติดการ์ตูนเรื่องนี้เรื่องเดียวได้อะไรมาเยอะมากจริงๆ XD
@horizonofsky ก็คงจะยังวนเวียนอยู่แถวๆ สมาคมต่อไปล่ะค่ะ คิดถึงฟินจังเหมือนกันนะ
@yugasan พอคิดว่าจะไม่ได้เห็นอีกแล้วมันเฟลลงจริงๆ ค่ะ
@waioll สุดยอดมาก ทั้งสุขทั้งเศร้าคละๆ กันไป ตอนนี้พอคิดว่าจบแล้วมันใจหายจริงๆ คิดถึง คคค. น๊าาา 
@loveyanisa แอบสงสัยว่าก่อนวาดรวมคาร่าแบบนี้ต้องนั่งทำลิสต์ราบชื่อขึ้นมาก่อนหรือเปล่า ฮาาา บลูเบลสีผมสวยมากนะ ><

#10 By IndigoMist on 2012-11-20 22:29

รีบอร์นสุดยอดที่สุดแล้วว การ์ตูนเรื่องนี้เชื่อมโลกทั้งใบจริงๆ XD *เว่อร์เบาๆ.
ชอบหน้าปกมากๆเลย คารวะะอาจารย์มากๆที่สามารถยัดตัวละครทั้งหมดออกมาได้ บางตัวละครเห็นแล้วคิดถึงเลย แล้วยิ่งบรรดาตัวประกอบที่ออกมาแค่ตอนแรกๆแล้วไม่มีบทอีกเลยนี่..ยังใส่มาด้วย วู้วว 
เฮียโน่ก็...ท่าได้ใจมากมาย!!♥ คุณฮิก็น่ารักกกกก ;w;
แอบติดใจบลูเบล ...จ้องสีผมเธอนานมาก แอบคิดว่ามันสีสลับกับคิเคียวรึเปล่า XDDD #แหม..ก็คนมันสงสัย...
แต่ตอนจบนี่ ออกจะผิดคาด ทวินส์กะเอาไว้ว่าคงจะดูเลวร้ายน่าดู เพราะมันต้องรวบ รวบ รวบ! แต่จบแบบนี้...ก็ยังดีกงว่าที่คิดไว้...เยอะ!!
ถึงแม้จะให้อารมณ์เหมือนทุกอย่างกลับไปเป็น 0 สู่จุดเริ่มต้น ที่ชวนให้นึกถึงว่าจะมีซีวั่นต่อ อะไรแบบนี้ สุดๆก็เถอะ XDDD

#9 By TWINs on 2012-11-14 22:00

เรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่สุดยอดในหลายๆความหมายเลยนะคะ
ได้ทำอะไรหลายๆอย่างเลยหลังจากรู้จักเรื่องนี้ ทำให้เรารู้จักกันด้วยล่ะเนอะbig smile

#8 By -PK-> on 2012-11-11 21:44

อยากร่วมกิจกรรมรีบอท เเต่ไม่ได้เล่นทวิต เวรกรรม *ร้องไห้*
คิดถึงนะ...ยังไงก็ยังคิดถึงเสมอ  
เป็นเพราะรีบอร์นจริงๆนะ ที่ทำให้หนูก้าวมาถึงจุดๆนี้;[];/  ได้รู้จักพี่ๆด้วย
รู้สึกใจหายบวกเสียใจผสมกับจิตตกเลย...

#7 By @I_ on 2012-11-10 18:54

ไม่ได้ตามไปพักใหญ่ๆเพราะงานเข้าเยอะแยะมากมาย
มารู้ข่าวอีกทีก้มีคนบอกว่าจบแล้ว....
 
รีบอร์นจบแล้ว รู้สึกโหวงเหวงมากมาย ;v; 
ดีใจมากที่การ์ตูนเรื่องนี้ทำให้เราได้มาเจอกันนะคะเวฟซัง
เราได้อะไรจากการ์ตูนเรื่องนี้เยอะมากๆเลยค่ะ ทั้งเพื่อนใหม่ เส้นทางสายใหม่(ฮา) การฝึกลงสีจริงจัง แรงบันดาลใจ สังคมดีๆ มิตรภาพดีๆ
ถึงรีบอร์นจบแต่มิตรภาพยังอยู่ต่อไปใช่มั้ยคะ //กอดๆๆ \TvT/ 
ปล.เห็นหน้าหนูเคียวงอนๆบึ้งๆแล้วอยากเข้าไปฟัดเสียจริงๆ..♥

#6 By F.I.N. on 2012-11-09 23:11

ใจหายมากเหมือนกันค่ะ
อะไรหลายอย่างทุกวันนี้...เกิดเพราะการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆ
big smile

#5 By karnalone on 2012-11-09 14:12

ตอนออกทะเลก็คิดว่าน่าจะจบๆได้แล้ว
แต่พอจบจริงๆก็ใจหายเหมือนกัน
การ์ตูนเรื่องนี้ทำให้เราได้อะไรหลายๆอย่างมากจริงๆ

#4 By LEOON on 2012-11-09 13:09

555+
เราแอบขำนะ เหมือนดูหนังซอมบี้ ที่คนจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านตัวเอง
พอได้ยินประกาศว่าทุกอย่างจบแล้ว ก็ค่อยๆ ออกมากัน...//อย่าโกรธน๊าาา
ก็แหม หลายบล็อกเหมือนปิดร้างจริงๆ นะ แต่เข้าใจดีว่าทุกคนคงมีงานยุ่ง
ไหนจะเรียนหนักอีก แต่ที่ทำเราใจหายมากกว่า รีบอร์นจบ คงเป็นเหมือนแต่ละคน
คล้ายๆ จะเปิดบล็อกมาอำลายังงั้นแหละ
ดีใจมากที่เห็นเวฟจังกลับมา เราเลย รีบเข้ามาทักทาย แถมได้เห็นรูปชวนอิ่มใจอีก
เสียดายอ่ะ เบียหายไป?
ดีใจอีกครั้งที่ได้รู้จักกัน หวังว่าจะได้อ่านยุทธการจับนกน้อยตอนต่อไป
รักษาสุขภาพนะค่ะ cry

#3 By chaste-child on 2012-11-09 11:45

ปล.สุดท้ายมันช่างแทงใจดำนัก 5555 
ดีใจที่ได้รู้จักกันเหมือนกันค่ะ เพราะรีบอร์นทำให้เราได้รู้จักกับเวฟซัง ได้คุยอะไรกันเยอะแยะ คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ

#2 By freyachan on 2012-11-09 08:58

เรื่องจบ แต่อย่าลืมต่อฟิคนะคะ(ฮา) รีบอทมีมาน่าจะสามปีกว่าจะสี่ปีเมษาหน้ามั้งคะ ถ้าจำไม่ผิด
เรื่องนี้ก็อยู่กันมายาว จำได้ว่าอ่านแรกๆตอนเรียนปีสามล่ะมั้ง? อ่านมายาวนาน ปันใจไปอื่นก็แป๊บๆก็กลับมาตายรัง เพราะ D18 is REAL!!  
ก็คงยังจะวาดD18ต่อไปซักระยะ จนกว่าจะตกลงปลงใจกับเรื่องใหม่ได้sad smile