[Au.fic.] THE CATCH SKYLARK MISSION 「D18」 >>[32]

posted on 29 Jun 2012 11:55 by indigomist in TCSM-last-updated directory Fiction
 


  
 
  

Title : THE CATCH SKYLARK MISSION <ภารกิจรักมัดใจพ่อนกน้อย>



Author : IndigoMist


Pairing : [D18] 8059? 8069? 6980? 5927? 6927? 2769?

Rating : PG – 15 

 

 

warning : ระวัง...  ผลพวง (จากพันธะสัญญา) ตอนที่ 2 (?)

 

Note : เสร็จอีกตอนแล้ว!!  ตอนนี้งานที่ยุ่งๆ เสร็จแล้วล่ะค่ะ > < ชีวิตกำลังลั๊นลาเต็มที่ แบบว่าว่างสุดชีวิตเลย แต่ดันเอาชีวิตไปผูกติดกับเกมส์ใน FB เข้าจนทำให้ฟิคไม่เดิน =v=;; ทั้งที่แต่งตอนนี้เสร็จตั้งนานแล้ว แต่กว่าจะได้เกลาภาษาเช็คคำผิดนี่ สารภาพว่านานเป็นสัปดาห์เลยทีเดียว มันคงจะนานพอๆ กับช่วงชีวิตพักร้อน(?)ของเราล่ะนะ อีกไม่กี่วันก็จะสิ้นสุดลง หันกลับมามีงานยุ่งๆ ชิ้นใหม่อีกครั้ง โชคดีจังที่ฟิคเรื่องนี้ไม่มีกอง บก. คอยไล่จี้ ไม่งั้นต้องแย่แน่ๆ เลย TTATT ไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะเขียนจบพล๊อตที่วางไว้ แต่ถ้าเป็นจำนวนตอน เราคิดว่าคงไม่น่าจะเกินห้าสิบแล้วล่ะนะ (ข่าวดีก็คือ... นี่มันเกินครึ่งเรื่องมาแล้วยังไงล่ะ :P)

 

สปอยล์ตอนล่าสุดนี่อิอร๊างกันสุดๆ เลยเน้อ~ หวังว่าคงมีบทให้จิ้นกระจายต่อไปเรื่อยๆ นะ >w<

  

นูนู่@Papytan

พระรองโดนฆ่าหมกทะเลแล้วหรือคะ(ฮา) ไม่แน่ค่ะ อยู่ไปอยู่มาอาจได้ลงทะเลจริงๆ ก็ได้ 
ลุ้นแทนพี่โน่ โดนยั่วแต่ทำอะไรไม่ได้(ฮา) จะทำก็ได้นะ แต่ผลกรรมต้องชดใช้ XD
กลัวตัวร้าย;__;หวังว่าจะไม่ร้ายมากนะคะ ไม่น่าจะมากนะ (ไม่มีแรงเขียนโหด)

 

chaste-child

พี่โน่ขา..สปอยล์เด็กซึนมากไปไม่ดีนะค่ะ สปอยล์ขนาดนี้เด็กซึนยังไม่สิ้นฤทธิ์เลย =v=
โบราณว่า รักวัวให้ผูก..รักเด็กซึนให้รังแกค่า รักเด็กซึนต้องยอมถูกเด็กซึนรังแก (ไม่ใช่แล้ว)

 เอ่อ..สวดมนต์มากๆ นะค่ะพี่โน่ จะได้ไม่ตบะแตกเสียก่อน  cry ต้องสวด 18 จบด้วยปะ ฮาาา

 

OnimizU

ขาหนอ..ขาวหนอ...     ขาอ่อนน้องฮิมันคืออาวุธที่ร้ายแรงที่สุด.. ร้ายแรงต่อหัวใจ ><
ดีโน่กลายเป็นบุคคลที่น่าสงสารที่สุด 5555 ทั้งโดนแกล้ง โดนยั่ว แต่ทำได้แค่อดทน คงจะอย่างนั้นจริงๆ แต่ทำตัวเองแท้ๆ =v=;;
ยามะเหมาะกับบทพระรองที่สุดแล้วล่ะ ฮาาา  
ยกให้เขาไป XD
ปล. คิดถึงฟิคเรื่องนี้♥ คิดถึงคนอ่านเรื่องนี้~

 

ai_san

ขาหนอ ขาวหนอ... 
เฮียโน่ เฮียท่องเเบบนี้เค้าว่าเฮียจะตบะเเตกมากกว่าเดิมนะ=_______=;;;<--ชูป้ายคัต เปลี่ยนฉาก จัดไปค่ะ

พระรอง?*0* หวาา //ปูเสื่อรอ มาแล้วๆ

 

PamaiPraewa

เพิ่งได้มาอ่าน สนุกมากเลยค่าาาา ขอบคุณค่ะ

ท่านฮิแกล้งโน่แบบนั้น ถ้าตบะแตกคนที่ซวยคือหนูเองนะจ้ะ-.,- ซวยแน่ๆ ค่ะ

เดี๋ยวจะไปตามอ่านตอนอื่นต่อ ขออนุญาตแอดบล็อกนะคะ! ตามสบายค่าาา

 

TWINs

คุณฮิยั่วมาก..มากถึงมากที่สุดดด  ยังไม่ที่สุดหรอกค่ะ แต่ที่สุดกว่านี้ท่าทางจะยังไม่กล้าเสี่ยง =v=;;
ไม่น่าเชื่อว่าดีโน่จะทนได้ XD 
ยังไงก็จงพยายามอดทนต่อไปนะคะ พี่ดีโน่~ XD รักต้องฟันฝ่าต้องอดทนก็งี้แหละ สู้ต่อไป~

 

Diletto_H

รู้สึกได้ว่าเหมือนจะมีหายนะอย่างอื่น(นอกจากการกระทำของพ่อนกน้อย)จะคืบคลานเข้ามา 5555 คืบคลานกระดื๊บกระดืบเข้าใกล้เรื่อยๆ ตอกย้ำพระเอกเข้าไป
แอบสงสารดีโน่เหลือเกินที่ต้องอดทนกับความเอาแต่ใจของหนูเคียวซะขนาดนี้ ฮุฮิฮุฮิ รักเด็กซึนต้องทำใจ เอาแต่ใจได้ก็ต้องทน 
ไม่ต้องตัดฉากไหนหรอกจ้าาาาา มีนเองก็อยากอ่านฉบับเต็มๆเหมือนกันล่ะน้อ 555 
สู้ๆนะจ้ะ ดำเนินเรื่องมาตั้งนมนาน -,.- ขอบคุณค่าาา

 

coffee

ฮิน่ารักมาก โฮก โน่เน่อไม่สน ตบะเราแตกก่อนแล้ว=[]=//โดนตบตี ระวังแส้ม้าน๊าาา
โคนาลมันคือใครกัน? จะทำอะไรกับสองคนนั้นน่ะ!?//เขย่าๆน่าจออย่างบ้าครั่ง ความลับ~ ><
ยามะหายต๋อมไปเลยแฮะ หายไปไหนๆๆๆๆ เดี๋ยวก็รู้แล้วล่ะค่ะ
สู้ๆนะคะXD ขอบคุณค่าา

 

 

 

 

[32]

 

 

 

 

วันเวลาหมุนผ่านล่วงไปเกือบอาทิตย์ ตอนนั้นโรงเรียนนามิโมริยังคงดำเนินกิจกรรมไปอย่างแสนธรรมดา ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย อย่างน้อยก็เรียบร้อยในสายตาของคนทั่วไป แต่มันกลับเรียบร้อยผิดปกติในสายตาของสึนะโยชิ ผู้ซึ่งเห็นสิ่งที่ผิดแผกไปจากวันธรรมดา

 

 

“รุ่นพี่?”

 

 

สึนะเรียกพาร์ทเนอร์เข้าเวรทำความสะอาดสระของตนเบาๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มเหม่อลอยเข้าภวังค์ไปอีกหน ถึงแม้ปกติมุคุโร่จะน่าหมั่นไส้สักแค่ไหน แต่เขากลับหัวเราะไม่ลงเมื่อเห็นเด็กหนุ่มรุ่นพี่คอยฉีกยิ้มทำตัวป๊อปปูล่าน่าหมั่นไส้ให้สาวๆ แล้วต้องมานั่งซึมเศร้าเหงาหงอยทานข้าวคนเดียวตอนมื้อกลางวัน ซ้ำยังลากเอาอารมณ์หดหู่มาทำงานตอนเย็นกับเขาอีก

 

 

ถึงมันจะดีตรงที่ไม่ทำให้พวกเขาคิดถึงเหตุการณ์คืนนั้นมากนัก แต่ถ้าเลือกได้สึนะคิดว่าเขาอยากให้ทุกอย่างมันเป็นปกติจริงๆ เสียมากกว่าจะปกติจนเกินไปอย่างทุกวันนี้

 

 

... ไม่อยากก้มหน้าก้มตาทำงาน แล้วแยกย้ายกันกลับไปเฉยๆ แบบนี้เลย...

 

 

“ยัง... ไม่กลับมาเลยล่ะครับ สองคนนั้นน่ะ” รุ่นพี่ที่หันไปนั่งพิงขอบสระโดยไม่หวั่นว่าชุดจะเปียกตอบกลับมาราวกับรู้ถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายเรียก เสียงนั้นแผ่วเบาไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าใจหาย สึนะมองคนที่นั่งหมดอาลัยอยู่ก้นสระก่อนจะค่อยๆ ปีนลงไปสมทบ

 

 

“รุ่นพี่เองก็ไม่รู้หรือครับ ว่าหายไปไหน”

 

 

เอ่ยถามไปทั้งที่คำตอบสามารถเดาได้ง่าย เพราะหากมุคุโร่รู้ก็คงจะไม่นั่งเป็นสับปะรดเฉาน้ำอยู่อย่างนี้ ยิ่งพอเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าน้อยๆ ราวคนหมดหวังเป็นคำตอบนั่นแล้ว สึนะก็ยิ่งจนหนทาง เขาเคยลองไปหาฮิบาริที่บ้านแต่ก็ดูเหมือนจะไม่อยู่ คนที่นั่นไม่ได้บอกว่าฮิบาริอยู่ที่ไหนหรือเป็นอะไร แต่จากท่าทีที่ไม่ได้